Kora odeszła od nas po długiej chorobie nowotworowej 28 lipca 2018 roku, zostawiając fanów w żałobie. Po jej śmierci wiele osób, chcących uczcić pamięć artystki, zaczęło na różnych płaszczyznach sztuki tworzyć dzieła upamiętniające gwiazdę. Jeden z najpiękniejszych “pomników” Kory znajduje się w stolicy, przy ulicy Nowy Świat 18/20. Za projekt odpowiadał Bruno Althamer, a jego wyjątkowość tkwi w porach roku, które sprawiają, że obraz można nazwać w pewnym sensie interaktywnym.

Pierwsza odsłona z sąsiadującym obok kasztanowcem była bardzo surowa, otaczały ją puste i ciemne gałęzie, teraz pokrywają je liście i kwiaty. Mural zmienia się tak jak zmienna była artystka.

Jak tłumaczy twórca, taki plan był od początku, ani miejsce, ani wizerunek nie były przypadkowe

“Poszedłem na miejsce, gdzie powstanie mural, jesienią. Kasztanowce, odkąd zachorowały, wcześnie zrzucają liście. To było jedyne gołe drzewo w okolicy. Rośnie tak blisko ściany, że musiało stać się częścią tej pracy. Dzięki niemu mural będzie reagował na pory roku, zmieniał się wraz z nimi, podlegał temu naturalnemu zegarowi, który bliski był również Korze. – wyjawił w rozmowie z Wysokimi Obcasami” .

My jesteśmy zachwycone, czekamy na kolejne malowidła zrobione przez naturę.

Fot. Piotr Molecki/East News, Warszawa, 23.04.2019. Zazieleniolo sie drzewo przy muralu poswieconym Oldze Jackowskiej “Korze”, na scianie budynku przy ul. Nowy Swiat 18/20.

The post Mural Kory w wiosennej odsłonie – wygląda przepięknie appeared first on All ABOUT Life.

POLECAMY

Adaptacja i reżyseria: Adam Sajnuk 

Muzyka: Michał Lamża
Scenografia: Adam Sajnuk, Ewa Kania 

Kostiumy: Ewa Kania 

Wizualizacje: Martyna Spryszyńska 

Obsada: Mateusz Banasiuk, Ewelina Pankowska, Katarzyna Kwiatkowska, Sławomira Łozińska (aktorka Teatru Narodowego), Edyta Olszówka (aktorka Teatru Narodowego)

Na motywach scenariusza filmowego “Ruby Sparks”, autorka: Zoe Kazan 

„RUBY” – to historia pisarza Calvina Weira – autora dotychczas jednej bestsellerowej powieści – która poruszyła w posadach amerykański świat literacki. Po dziesięciu latach od premiery książki pozostaje on jednak autorem „jednej powieści”. Neurotyczny Calvin, będąc w głębokim twórczym kryzysie, szuka natchnienia i pomocy u swojej pani psycholog, pod której wpływem zaczyna pisać historię romansu z dziewczyną swoich marzeń. Autor powoli zakochuje się w napisanej przez siebie postaci. Pewnego ranka spotyka dziewczynę przygotowującą śniadanie w jego kuchni… 

„Ruby” to swoista komedia romantyczna pełna Allenowskiego humoru i futurystycznych kontekstów. Nawiązuje do współczesnych trendów, zapoczątkowanych w kinie przez Charliego Kaufmana i Spike’a Jonze’a. To właśnie ich „Zakochany bez pamięci”, „Jak we śnie” czy niedawne „Her” przecierają szlak dla nowego gatunku, w którym obyczajowość miesza się z science fiction. 

Mateusz Banasiuk/Calvin

Uosobienie kryzysu męskości, mitoman i fantasta, na jego nieszczęście, heteroseksualista. 

Ewelina Pankowska/ Ruby

……?

Katarzyna Kwiatkowska/ siostra Calvina

Sportsmenka, feministka, lesbijka, nieświadomie przyjęła męski punkt widzenia. Jej pomysł na siebie to: bez, bez, bez… bezpośredniość, bezkompromisowość, bezczelność. Typ kobiety, której większość facetów schodzi z drogi. 

Edyta Olszówka/ terapeutka

Typ męski, dominujący. Bezkrytycznie wierząca w swoje eksperymentalne metody “leczenia”. Gotowa poświęcić pacjenta, żeby udowodnić ich skuteczność. 

Sławomira Łozińska/ matka Calvina

Ex kura domowa. Je tylko to, co spadnie z drzewa, pije wodę ze studni głębinowej, hoduje marihuanę. Promieniejąca pozytywną energią; w jej polu siłowym same zapalają się żarówki. Jej ulubione słowa to: pozytywny, energia, astralny, wibracje, relacje, kreacje… 

The post Ruby – futurystyczna komedia romantyczna appeared first on All ABOUT Life.

Sztuka miała swoją prapremierę światową na londyńskim West Endzie zaledwie wiosną tego roku, gdzie spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem. To opowieść o spotkaniu pary singli  w jednej z europejskich aglomeracji.

Próba opisania rodzącej się relacji między czterdziestoletnimi samotnymi Europejczykami, których dotychczasowe wybory, tak prywatne, jak i zawodowe, doprowadziły do miejsca, w którym bliskość, tradycyjne rozumienie związku, partnerstwo czy rodzina stały się pojęciami abstrakcyjnymi, ideami, nie tyle niepożądanymi, ile niemożliwymi. 

„Beginning” będzie próbą skomentowania nie tylko kondycji współczesnego singla, ale przede wszystkim przeanalizowania mechanizmów społecznych doprowadzających do sytuacji, w której co szósty mieszkaniec Unii Europejskiej deklaruje się jako „singiel z wyboru”, a statystyki w Polsce wskazują już na ponad 7 milionów samotnych. „Cywilizacja samotnych” jako współczesny obraz spełnionego, szczęśliwego modelu życia czy może „epidemia samotności” jako zaraza XXI w. 

W rolach głównych Maria Seweryn i Tomasz Borkowski

„Beginning” to metafizyczna, psychologiczna opowieść inicjacyjna. Rzecz dotyczy dwójki czterdziestokilkuletnich mieszkańców wielkiego, europejskiego miasta, którzy po wielu życiowych zakrętach podejmują próbę zawiązania uczuciowej relacji.

Ona – niezależna, nowoczesna, zaangażowana feministka skupiona na karierze i samorealizacji. Cyniczna, krytycznie odnosząca się do pojęć „tradycyjna rodzina”, „wspólnota”, „małżeństwo”. Nastawiona na niezobowiązujące przygody i szeroko rozumiany „związek otwarty”.

On – rozwodnik pozbawiony praw opieki nad jedyną córką, mieszkający z emerytowaną matką. Silny, ale złamany mężczyzna, zgorzkniały, pozbawiony złudzeń i wiary w możliwość kolejnego początku. Wrażliwy, zagubiony idealista. 

Jest to niezwykle przejmująca opowieść o samotności i potrzebie bliskości w świecie, który kreuje wizerunek niezależnego, spełnionego singla jako jedyną słuszną drogę ku szczęściu i samozadowoleniu.

W świecie, który krytykuje i odrzuca tradycyjne wartości, lansuje kult jednostki i koncentruje nas na „ja” i „dla mnie”. W świecie w którym nie ma miejsca na słabość i brzydotę, na przegranych i sfrustrowanych, gdzie tryskający kolorowym optymizmem profil na Facebooku czy Instragramie stał się jedyną miarą spełnienia.

W świecie, w którym kult pozytywnego myślenia wyparł potrzebę refleksji czy melancholijną wrażliwość i zdegradował – wydawałoby się – naturalną potrzebę posiadania punktu odniesienia w drugim człowieku: „Jestem sam z wyboru”, „Mam pracę i pieniądze”, „Nie muszę się przed nikim tłumaczyć”, „Chodzę na jogę, japoński, kurs samodoskonalenia, gram w tenisa, mam psychoterapeutę, coacha, trenera, niczego więcej nie potrzebuję”.

„Beginning” jest złożoną analizą współczesnej, zachodniej cywilizacji pełnej lukrowanych obietnic i nośnych haseł. Jest brutalną i szczerą próbą zajrzenia w serca i umysły „postaci”, które na co dzień widujemy „naturalnie” roześmiane na słonecznym selfie. To historia miłości niemożliwej, owszem – kuszącej i wyczekiwanej, ale jednocześnie skomplikowanej, a przede wszystkim wymagającej od nas częściowego ustąpienia ze swoich z góry upatrzonych pozycji. Miłości dla której coraz trudniej zrezygnować z wygodnego, niezobowiązującego życia niezależnego, nowoczesnego singla.   

Autor: David Edridge
Reżyseria: Adam Sajnuk
Obsada: Maria Seweryn i Tomasz Borkowski
Scenografia: Katarzyna Adamczyk
Muzyka: Michał Lamża

Tłumaczenie: Elżbieta Woźniak Czas trwania: 90 min.

The post Maria Seweryn i Tomasz Borkowski razem … w sztuce „Beginning” Davida Edridge’a appeared first on All ABOUT Life.

Olaf Lubaszenko wyreżyserował przewrotną komedię

Spektakl „Ludzie inteligentni” zrealizowany przez Tito Productions to świetnie napisane dialogi – efekt wnikliwej obserwacji autora tekstu, francuskiego dramatopisarza i reżysera, Marca Fayeta.

Szóstka przyjaciół. Trzy pary. Pozornie przemyślane rozstanie jednej z nich staje się początkiem fali międzypłciowych nieporozumień.

Bohaterowie sztuki Feyeta to ludzie inteligentni, dlatego, kiedy ich związek przestaje przypominać “obraz w kalejdoskopie” i wkracza w fazę dojrzałej harmonii, potrafią znaleźć sposób na wyjście z impasu.

David podejmuje decyzję o rozstaniu ze swoją długoletnią partnerką Chloe. Jest zaskoczony, że nie spotyka się ze sprzeciwem z jej strony. Ich przyjaciele Alexandre, Thomas oraz ich partnerki Gina i Marina mnożą teorie i domysły.

Trzy pary prowadzą rodzaj gry i, jak w reakcji łańcuchowej, kryzys jednego związku wywołuje kolejny… Mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus… A nas jak zwykle będą śmieszyć do łez nieudolne próby odkrywania tych obcych sobie planet.

Olaf Lubaszenko wyreżyserował przewrotną komedię

Olaf Lubaszenko do spektaklu dodał trochę ironii, którą niewątpliwie posiada. Tytuł brzmi nieco prowokacyjnie,             a nawet ironicznie. Z pewnością można go interpretować na wiele sposobów. W spektaklu mówimy o tym jak brak zaufania, czy też jakaś myśl, może zawirusować życie. Również dobrym tytułem dla tego spektaklu z pewnością byłaby „Wątpliwość”, gdyż to ona rozprzestrzenia się jak wirus komputerowy – komentuje Olaf Lubaszenko, reżyser spektaklu „Ludzie inteligentni”.

 Zatem czy płeć może stanąć niczym barykada na drodze do komunikacji? Para relacjonuje przyjaciołom swoje rozstanie, każde z nich przedstawia to samo zdarzenie z zupełnie odmiennej perspektywy. Zaburzony obraz staje się przyczynkiem do snujących się bez końca interpretacji i spekulacji.

Ostatecznie dochodzi do sytuacji, w której każdy zajmuje odmienne stanowisko wobec zaistniałych wydarzeń. Powoli ujawnia się gra pozorów zdominowana przez potrzebę racjonalizacji, która odwraca uwagę od kluczowego pytania o prawdziwe emocje: co tak naprawdę czujemy?

Siła tekstu Fayeta leży w jego autentyczności. Groteskowość sytuacji bawi tym bardziej, im mocniej bohaterowie tracą kontrolę i zapętlają się w przeintelektualizowane analizy zdarzeń, a my – widzowie dostrzegamy w nich schematy naszych własnych doświadczeń.

Spektakl Lubaszenki to wyższy gatunek komedii zbudowanej na szczególnym rodzaju humoru – skłaniającym do refleksji. Teatr dla tych, którzy oczekują czegoś więcej niż prostej rozrywki.

Inteligentni ludzie podejmują dojrzałe i przemyślne decyzje. Rozmawiają ze sobą i dochodzą do konstruktywnych wniosków. Wnioski, do których dochodzą inteligentni ludzie oddalają ich coraz bardziej od sedna. Czyli tego co czują naprawdę.

scena Imka Light w Teatrze IMKA ul. Konopnickiej 6

Autor przekładu: Irma Helt

Reżyseria: Olaf Lubaszenko

Scenografia: Justyna Woźniak

Kostiumy: Tomasz Jacyków

Muzyka: Szymon Wysocki

Obsada: Magdalena Boczarska, Izabela Kuna, Magdalena Stużyńska, Szymon Bobrowski, Rafał Królikowski, Bartłomiej Topa

Realizacja: Tito Productions K.Fukacz-Cebula D.Słonina 

Przeczytaj wywiad z Pauliną Przybysz tylko dla Allaboutlife

The post Olaf Lubaszenko wyreżyserował przewrotną komedię appeared first on All ABOUT Life.