Do wyprawy życia przygotowywałam się przez ponad rok. Przeczytałam setki stron przewodników, notatek dawnych podróżników, książek o kulturze i historii Tybetu. Zapisałam się też na lekcje chińskiego i zaczęłam intensywnie (jak na mnie) trenować, żeby poprawić sobie wydolność płuc. A potem zredukowałam do minimum liczbę przedmiotów: ubrań, kosmetyków i niepotrzebnych gadżetów. Próbowałam zmieścić to, co zostało do małego plecaka. Z doświadczenia wiem, że duże i ciężkie walizki nie sprawdzają się w dalekich wyprawach pociągiem.  A ja przecież miałam przejechać przez pół świata: z Warszawy do serca Tybetu. Dziesięć tysięcy kilometrów, dwa kontynenty, pięć przejść granicznych i osiem stref czasowych.

Wreszcie zaczęłam przygotowywać moich bliskich do pomysłu mojej samotnej podróży. Miałam przecież zniknąć na parę ładnych tygodni, zostawić dzieci, męża i nasze zwierzaki. Zapewniłam ich, że pociąg to najbezpieczniejszy środek transportu, a w krajach, przez które mam podróżować, roi się od policji. Obiecałam też, że będę się regularnie odzywać – w telefonie zainstalowałam VPN (virtual personal network), żeby skutecznie omijać chińską internetową cenzurę. W Chinach nie można korzystać z popularnych komunikatorów i mediów społecznościowych.

Wreszcie zaopatrzyłam się w dobry czytnik książek. Czekały mnie długie samotne godziny, których nie będzie się dało wypełnić niczym innym poza lekturą i pisaniem. Jadąc daleko pociągiem pokonuje się przestrzeń powoli, mila za milą, po nużących, nieskończonych pustkowiach Eurazji. Wiedziałam, że nade mną będą szybować samoloty, które nic sobie nie robią z granic, stref czasowych, nie doświadczają przymusowych postojów. Samolotem mogłabym dotrzeć do stolicy Tybetu, Lhasy, w niecałe 24 godziny, z zaledwie jedną przesiadką w Pekinie.

Uznałam jednak, że taka podróż jest jak cesarskie cięcie, zbyt szybkie przejście z jednego świata w drugi, bez prawdziwego mozołu drogi. A ja chciałabym zrozumieć niewypełnioną przestrzeń, która wyrasta już pół dnia drogi od Moskwy, ciągnie się przez całą Syberię i Mongolię, aż do Chin i mojego wymarzonego Tybetu.

Wiem, że nie jestem osamotniona w niespokojnej chęci zwiedzania. Syndrom cupiditas videndi terras, czyli pragnienia oglądania ziem towarzyszy ludziom od zawsze, ale jego zaspokojenie nigdy nie było tak łatwe do zrealizowania. Bilety, wizy, rozkłady jazdy, miejsca noclegowe – niemal wszystko można dziś załatwić przez internet z łatwością kontrastującą z tym, co czeka podróżnika w realu. Nie ma już ziem nieodkrytych, choć wciąż jeszcze są połacie, których nie pokrywają Google Maps.

Moje podróże koleją na wschód rozpoczęły się jesienią 2016 roku.  Wtedy to wsiadłam do tzw. transsiba i przejechałam samotnie odcinek Irkuck – Władywostok. Rok później pokonałam jeszcze raz całą trasę, tym razem z Moskwy. W 2018 postanowiłam zabrać na Syberię moich najbliższych. Przebyliśmy odcinek od Bajkału do Pekinu. Wiosną 2019, dokładnie 70 lat po tym, jak komuniści wygrali chińską wojnę domową i zajęli wschodni Tybet, pojechałam po raz pierwszy koleją do tej przez wieki najbardziej odosobnionej i najbardziej niedostępnej krainy świata. Jesienią tego samego roku, kiedy Chiny hucznie świętowały 70-lecie ustanowienia Chińskiej Republiki Ludowej, wróciłam znowu na Syberię i dalej, do Lhasy.

Podróżując najwyższą linią kolejową świata, tak zwaną Koleją Tybetańską, która w wielu miejscach znajduje się na wysokości ponad 5000 m n.p.m. przeżywa się prawdziwy zawrót głowy. Dech w piersiach zapierają nie tyle widoki, ile choroba wysokościowa. Wiedziałam o jej istnieniu, ale nie miałam pojęcia, że akurat mnie tak mocno zaatakuje. Do Lhasy dotarłam wyczerpana, obolała, z rurkami z tlenem w nosie, ale szczęśliwa.

Kiedy w styczniu 2020 roku, pod koniec moich azjatyckich podróży, wsiadałam do zatłoczonego pociągu w New Delhi, nie wiedziałam jeszcze tego, z czego służby specjalne w Pekinie już doskonale zdawały sobie sprawę: nieznany wirus z Wuhan w krótkim czasie zmieni wszystko – zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Niebawem opustoszeją dworce, zatrzaśnięte zostaną zarówno granice państw, jak i drzwi pogrążonych w kwarantannie domostw na wszystkich kontynentach. Paszporty staną się bezużyteczne, bo na długi czas jedyną możliwą podróżą będzie jazda w wyobraźni.

Tak właśnie powstawała moja najnowsza książka „Pociąg do Tybetu” – książka, która opowiada o kobiecym podróżowaniu, o przekraczaniu – nie tylko państwowych – granic, o pokonywaniu dystansu i lęku, o poszukiwaniu inności, ale i tego, co wszyscy jednak mamy wspólne.

Mam nadzieję, że „Pociąg do Tybetu” sprawdzi się jako lektura podczas wojaży wyimaginowanych, jak i podczas tych prawdziwych, kiedy znów staną się możliwe.

PREMIERA KSIĄŻKI “Pociąg do Tybetu” 3 czerwca 2020
do nabycia w Empik : https://www.empik.com/pociag-do-tybetu-wolny-maja,p1240075322,ksiazka-p

Artykuł powstał we współpracy z autorką – Mają Wolny.

The post Pociąg do Tybetu – o kobiecym podróżowaniu i przekraczaniu granic appeared first on All ABOUT Life.

Położony zaledwie 20 metrów od plaży Diune Hotel***** & Resort zlokalizowany w Kołobrzegu – to miejsce dla pragnących celebrować sztukę wypoczynku. Powiew bryzy, szum fal i widok na nadbałtyckie wydmy pozwalają zanurzyć się w idyllicznym klimacie kurortu. 5-gwiazdkowy hotel nad morzem osłonięty zielenią Parku Nadmorskiego idealnie wpisuje się w marynistyczny charakter Kołobrzegu i czeka na odkrycie przez Gości poszukujących doskonałej harmonii.

DESIGN

W tym luksusowym hotelu z widokiem na morze każdy detal i kojąca kolorystyka pokoi z nutą dekadencji zapewniają niepowtarzalne doznania estetyczne. Stylowa elegancja wnętrz nawiązująca do art déco została perfekcyjnie połączona z prostotą modernistycznej architektury. Szykowne apartamenty i doskonałe usługi to nie wszystko – najważniejsza jest atmosfera, którą tworzą wyjątkowi ludzie – nasi Goście!

KUCHNIA

Diune Hotel***** & Resort oczarowuje nie tylko wyjątkowym stylem i bliskością Morza Bałtyckiego,
ale również smakami autorstwa utalentowanego Szefa Kuchni – Przemysława Marchala. Koneserzy wykwintnej kuchni docenią dania w wytwornej Restauracji Arté oraz nieśpieszne chwile przy aromatycznej małej czarnej w kawiarni. Śniadanie w Restauracji Classic jest kwintesencją idealnego rozpoczęcia nowego dnia.

RELAKS

Schroń się przed codziennością i podaruj sobie zjawiskowy wygląd! Enklawą piękna i przyjemności jest Diune Wellness oferujące zmysłowe ceremonie i rytuały. Przepełnione światłem Diune SPA zachęca do korzystania z dobroczynnych właściwości wody. Basen, brodzik dla najmłodszych, dwa jacuzzi z widokiem na park, sauna, łaźnie, tepidarium oraz tężnia solankowa to źródło niezapomnianego relaksu.

Diune Hotel

Diune Hotel

The post Nominacja Influencer’s Top dla Diune Hotel appeared first on All ABOUT Life.

Zmienił się sposób podróżowania – to pewne. Coraz częściej rezygnujemy ze zorganizowanych wakacji, a chcemy zanurzyć się w lokalnej kulturze, przybliżyć sie do natury. Połączenie glamour (czegoś ekskluzywnego) i kempingu (nocowanie pod namiotem lub w camperze), czyli glamping to sposób na autentyczne przeżycie najbardziej inspirujących miejsc na całym świecie.

Glamping z każdym rokiem zyskuje nowych fanów. Na całym świecie infrastruktura przygotowana pod spędzanie wakacji blisko natury się rozwija. Można znaleźć wiele niesamowitych miejsc, w których połączymy wypoczynek na wysokim poziomie z obcowaniem z przyrodą. Popularne stało się nocowanie w jurcie na szczycie gór czy mieszkanie w domku na drzewie w tropikalnej puszczy. Taki sposób spędzania wolnego czasu zachęca do zanurzenia się w miejscową  kulturę, poszerzenie horyzontów i cieszenie się ekskluzywnym noclegiem w otoczeniu pięknej przyrody.

Również w Polsce zaczął się rozwijać intensywnie nurt ekskluzwnych podróży, ale blisko natury. Niedaleko Nałęczowa umiejscowione zostały domki na drzewach, w gospodarstwie Glendoria można przenocować w dużych namiotach.

fot. https://www.instagram.com/campinz/

fot. https://www.instagram.com/brenton_captures

The post Glamping – nowy sposób na podróżowanie w luksusie appeared first on All ABOUT Life.

RPA, Namibia, Angola, Kongo, Gabon, Kamerun, Nigeria, Benin, Togo, Ghana, Burkina Faso, Mali, Gwinea, Mauretania, Maroko – wymienianie jednym tchem nazw afrykańskich państw, które podczas wyprawy zamierza odwiedzić Arkady Fiedler, może sprawić, że zaschnie nam w gardle.

Tym bardziej, że część trasy wyznaczonej przez podróżnika niemal ociera się o piaszczystą i gorącą Saharę. W tak ekstremalnych warunkach będzie musiał sobie radzić sam podróżnik, towarzyszący mu fotograf Albert Wójtowicz i ich nieodłączny towarzysz na czterech kołach – elektryczny Nissan LEAF. By samochód bezpiecznie dotarł do Afryki przed podróżnikami, został tam wysłany drogą morską już 2 stycznia.

To właśnie Nissana LEAF Arkady Fiedler wybrał na pionierską misję przejazdu zeroemisyjnym autem przez Afrykę.

Skala trudności podjętego wyzwania sprawia, że przygotowania do wyprawy muszą przebiegać dwutorowo.Kluczowym aspektem, poza doskonałą znajomością planowanej trasy ekspedycji, jest bowiem poznanie auta. By sprawdzić możliwości Nissana LEAF, zwłaszcza poza naturalnym dla tego typu samochodów miejskim środowiskiem, podróżnik od początku lipca pokonał nim ponad 10 tysięcy kilometrów. Głównym testem był przejazd wschodnią ścianą Polski: od Suwałk aż po Bieszczady.

„Jechałem bocznymi, bardzo wymagającymi drogami, także szutrowymi. To był test, który pokazał mi, jak samochód zachowuje się na drogach, gdzie jest pełno nierówności, wybojów i błota. W tak niecodziennych dla niego warunkach, Nissan LEAF spisał się jednak bez zarzutu” – przyznaje Arkady Fiedler. „Tego rodzaju eksperyment był kluczowy, bo w Afryce czeka na mnie szeroki wachlarz nawierzchni: od niesamowitych, gładkich tras asfaltowych po takie, gdzie dziur jest więcej niż samej drogi” – powiedział Arkady Fiedler.

Od marca zeszłego roku podróżnik uzupełnia także niezbędne formalności. Jak przyznaje, chce jeszcze w Polsce zdobyć m.in. wszystkie wizy, bez których podróż z RPA do Maroka byłaby bardzo trudna lub wręcz niemożliwa.

Wjazd do niektórych państw Afryki jest wykluczony także bez udokumentowanej odporności na szczególnie groźne choroby, takie jak żółta febra, uzupełnienie obowiązkowych szczepień podróżnik traktuje zatem wyjątkowo poważnie. Podobnie jak kompletowanie sprzętu niezbędnego do wyprawy, w tym biwakowego i fotograficznego.

Podróż Nissanem LEAF przez Afrykę rozpocznie się w Kapsztadzie.

Jak przyznaje podróżnik, Republika Południowej Afryki to kraj, w którym infrastruktura drogowa i dostęp do elektryczności nie będą stanowić najmniejszego problemu, podobnie jak w kolejnej na trasie Namibii.

Pierwsze schody, i to niemal dosłownie, pojawią się w Angoli. Tam samochód będzie musiał się „wspinać” po górzystych terenach znajdujących się ponad 2000 metrów n.p.m. Słabe drogi mogą być z kolei problemem „Electric Explorer African Challenge” w Demokratycznej Republice Kongo, Kongu i Gabonie, gdzie jest wiele tras szutrowych. Po drogowych wyzwaniach przyjdzie czas na przyjemniejsze chwile – bardziej swobodne i metodyczne zwiedzanie Kamerunu, a także bliższe poznanie mieszkańców Nigerii.

„Zostawić po sobie ekologiczny ślad” – przygotowania Arkadego Fiedlera do wyprawy elektrycznym Nissanem LEAF przez Afrykę

„Zdaję sobie sprawę, że muszę mieć dobry kontakt z mieszkańcami odwiedzanych państw, bo to oni będą mi pomagać w ładowaniu Nissana”– dodaje Arkady.

Jednym z głównych celów wyprawy jest bowiem promocja nowoczesnego, ekologicznego transportu. Arkady Fiedler przyznaje, że pokonaniem elektrycznym autem całej Afryki, gdzie nie wszędzie jest łatwy dostęp do prądu, chciałby udowodnić, że wybór takiego pojazdu to praktyczna i przemyślana inwestycja, która przy okazji pomaga środowisku. Ze względu na niewielką liczbę dedykowanych stacji ładowania aut elektrycznych w Afryce, podróżnik będzie musiał korzystać z innych źródeł energii.

„Planuję trasę w ten sposób, by nie przekraczała 200 kilometrów dziennie, choć zasięg auta umożliwia pokonywanie większych odległości. Chcę jednak ze spokojem dojeżdżać do miejsc, w których mogę spodziewać się prądu” – zaznacza Arkady Fiedler.

„Na trasie wyprawy jest jednak kilka tzw. „białych plam”. Wiem, że są tam wioski lub miasteczka, ale tego, czy jest w nich sieć elektryczna, już nie. Jeżeli nie, to dzięki pomocy mieszkańców będę musiał ładować auto nawet przy pomocy wioskowego agregatu prądotwórczego, co również testuję przed wyjazdem. Mam też przygotowany zestaw wszelkich możliwych przejściówek, kabli i wtyczek na każdą ewentualność”.

Nissan LEAF będzie sobie musiał radzić także z bardzo wysokimi temperaturami, bo po Beninie, Togo, Ghanie i Burkina Faso dojedzie do Mali. W tym zahaczającym o Saharę kraju temperatura w ciągu dnia może sięgać nawet 40 stopni. Warto zostać w nim jednak dłużej, by zwiedzić na przykład największy gliniany budynek sakralny na świecie, czyli Wielki Meczet w mieście Dżenne.

Dalsza podróż wiedzie m.in. przez Senegal i Mauretanię do Maroka, a później – już promem – do Europy. Łącznie Arkady Fiedler zamierza pokonać ponad 15 tysięcy kilometrów.

Jak zaznacza, nie może się już doczekać nadchodzącego wyzwania i… samej podróży.

„Zostawić po sobie ekologiczny ślad” – przygotowania Arkadego Fiedlera do wyprawy elektrycznym Nissanem LEAF przez Afrykę

„Nissan LEAF absolutnie mnie zauroczył komfortem, niesamowitą wprost ciszą poruszania się, która jest nieocenionym sprzymierzeńcem kierowcy podczas długiej jazdy. Zwłaszcza po pięknych, dzikich terenach” – kontynuuje podróżnik. „Chociaż, jak wiadomo, jestem fanem klasycznej motoryzacji, przyznaję, że trudno mi będzie z powrotem wsiąść do innego auta”.

Na pełnej wyzwań trasie „Electric Explorer African Challenge” Arkady Fiedler zamierza odwiedzać salony Nissana, gdzie może liczyć na bezpłatne ładowanie samochodu. Marka dostarczy też podróżnikowi komplet najpotrzebniejszych części zamiennych, w tym przydatne szczególnie w Afryce filtry pyłkowe, płyn chłodzący czy zapasowe elementy zawieszenia, choć on sam nie przewiduje, by musiał z nich korzystać.

„Samochody elektryczne nieustannie muszą mierzyć się z szeregiem stereotypów, zwłaszcza związanych z ich zasięgiem. Wyprawa Electric Explorer African Challenge jest doskonałą okazją na ich przełamanie oraz pokazanie, że auta zeroemisyjne są już dzisiaj realną alternatywą dla pojazdów spalinowych” – komentuje Paweł Powalski, dyrektor komunikacji Nissan Sales CEE. „Cieszymy się, że Arkady docenił niezawodność Nissana LEAF. Jesteśmy przekonani, że wspólnie stworzą naprawdę elektryzujący zespół”.

Podobne przekonanie wyraża sam podróżnik. Jak mówi, ma też nadzieję, że wyprawa pomoże w zmianie sposobu myślenia na temat otaczającego nas środowiska i sprawi, że wiele osób zacznie stawiać na ekologiczne rozwiązania nie z przymusu, spowodowanego np. zmianami w prawie, a z własnego wyboru.

„Jestem pewien, że przejazd elektrycznym samochodem zostawi ślad w świadomości ludzi na całym świecie. Uświadomi im, że ekologiczna jazda jest możliwa praktycznie wszędzie.

Cieszę się, że z perspektywy Nissana LEAF będę mógł jeszcze lepiej poznać „Czarny Ląd”” – przyznaje Arkady Fiedler. „Dla podróżników ważne jest także coś innego. Dotarcie do jakiegoś miejsca i poczucie go własną skórą. Zapachy, emocje, wyzwania, poznani ludzie. Tak naprawdę to nie my zostawiamy ślad w odwiedzonych miejscach. To one zostawiają ślad w nas.”

„Electric Explorer African Challenge” rozpocznie się w lutym i potrwa ok. czterech miesięcy. Kolejne etapy wyprawy Arkadego Fiedlera w Nissanie LEAF będzie można śledzić na Facebooku: https://www.facebook.com/nissan.poland/.

The post Arkady Fiedler rusza elektrycznym Nissanem LEAF przez Afrykę appeared first on All ABOUT Life.