Trzy lata bałkańskich smaków na Francuskiej
Aromat bałkańskiej kuchni unosi się na ulicy Francuskiej już od 3 lat. Od tego czasu bowiem działa tam restauracja Ruza Roza, która w tym roku po raz kolejny zaprasza swoich gości do wspólnego świętowania. Tym razem, na gości czekają wyjątkowe bałkańskie placki z pieca opalanego drewnem. Tego dnia tj.  6 marca będzie można je spróbować w wyjątkowej cenie trzech złotych. To jednak nie wszystko, czego można skosztować w najbardziej autentycznej restauracji bałkańskiej na Saskiej Kępie.

Bałkańskie DNA, bułgarska krew
W menu Ruzy Rozy znajdziemy potrawy z terytorium całych Bałkanów.  Kuchnie tego regionu świata od zawsze budowały przenikające się wpływy, mieszające się ze sobą smaki i aromaty Serbii, Macedonii, Czarnogóry, czy Chorwacji. Jednak w tej bałkańskiej mieszance płynie przede wszystkim bułgarska krew. To wszystko za sprawą dwóch postaci, które odpowiadają za wyśmienitą kuchnie Ruzy Rozy. To duet dwóch Borysów.

Kuchnia dwóch Borysów
Duży i Mały Borys to pochodzący z Bułgarii ojciec i syn, których zauroczyły nie tylko piękne polskie krajobrazy. Każdy z nich odnalazł bowiem w Polsce miłość swojego życia.  I choć mają własne rodziny już nad Wisłą, nie zapomnieli o swoich bałkańskich korzeniach. Może dlatego właśnie Ruza Roza tak bardzo przypomina o ich ojczyźnie.  Nie tylko kuchnią, ale nawet unoszącym się w powietrzu aromatem papryki, pomidorów, świeżych ziół i kajmaku, który w Polsce błędnie kojarzymy ze słodką masą. Tymczasem w rzeczywistości jest to rodzaj tłustego kremowego sera.

Na NaryazanaPurzhola i Musakę, a może coś więcej?
A to wszystko zmieszane jest na Francuskiej zapachem soczystej jagnięciny, siekanej wieprzowiny czy świeżego kurczaka. Dlatego też, poza wspomnianymi aromatycznymi plackami Ruza Roza serwuje także między innymi, Kebabcze, Musakę czy NaryazanaPurzhola. Oprócz tego również słynną Pljeskavice, czyli wołowo-wieprzowy kotlet wzbogacony boczkiem, ostrą bałkańską papryką i wędzonym serem. W menu nie zabrakło też miejsca na tradycyjną zupę rybną, sałatkę szopską, czy potrawy z ryb.  dla jaroszy. Dania z różnych regionów, epok i krajów łączy wyśmienity smak oraz rzecz jasna, kunszt właścicieli. Wszystko to buduje nie tylko menu, ale także wyjątkową opowieść o kuchni najbardziej zróżnicowanego regionu Europy.

Kulinarna opowieść o miłości do jedzenia
To opowieść o Bałkanach, której nie poznacie z przewodników turystycznych czy programów podróżniczych. Jest to historia wielu wieków wspólnego biesiadowania, gościnności, uczty przy rodzinnym stole, nad którym unosi się aromat powoli grillowanego mięsa i warzyw.

Jeśli chcecie więc poznać smak prawdziwej Bułgarii, zacznijcie swoją podróż na Bałkany od wizyty przy Francuskiej 3. Najlepszą do tego okazją będą urodziny Ruza Rozy. Uważajcie tylko! Naprawdę łatwo można się tam zasiedzieć.

Artykuł powstał we współpracy z Ruza Roza 

www. ruzaroza.pl 
kontakt: Ruza Roza 

The post Ruza Roza. Trzy lata bałkańskich smaków przy Francuskiej appeared first on All ABOUT Life.

Polacy lubią jeść, ale też coraz częściej zwracają uwagę na ekologię. Młodzi ludzie szczególnie podążają za trendem zero waste, czyli maksymalnego wykorzystania produktów w życiu codziennym. W ten trend postanowili wpisać się Mateusz Kowalczyk, Kuba Fryszczyn i Mikołaj Mikucki, którzy stworzyli aplikację Foodsi.

fot. www.instagram.com/foodsi.pl

fot. www.instagram.com/foodsi.pl

Aplikacja Foodsi pozwala użytkownikom kupować przecenione jedzenie, które danego dnia nie sprzedało się w restauracjach. Restauracja nie marnuje w ten sposób zakupionego jedzenia. Korzyścią dla klientów jest to, że mogą skorzystać z bardzo atrakcyjnych rabatów i spróbować pysznych dań z różnych części świata. Rabat może sięgać aż 70% i zależy od decyzji restauratorów. Każdego roku w Polsce marnuje się blisko 9 milionów ton jedzenie. Aplikacja pomaga rozwiązać problem marnowania świeżego i smacznego jedzenia, które nie trafia do kosza.

Aplikacja jest już dostępna w Warszawie, a dalej będzie można skorzystać z niej w Poznaniu, Krakowie, Lublinie oraz Katowicach. Można pobrać ją na iOS jak i na Androida.

The post Foodsi – aplikacja w duchu zero waste appeared first on All ABOUT Life.

Przekazywane z pokolenia na pokolenie receptury dań – konsekwentnie odtwarzane i precyzyjnie wykonywane, a do tego różnorodność pochodząca z regionalizmu i prawdziwy smak polskich potraw – to wszystko zamyka się za drzwiami PAPU.

Miejsce z charakterem

Mokotowska restauracja to jeden z bardziej rozpoznawalnych i smakowitych adresów na terenie Warszawy. Uhonorowana licznymi nagrodami i chwalona przez znane polskie i zagraniczne osobistości. Klimatyczna i przytulna, luksusowa wersja miejsca serwującego tradycyjne, ojczyste dania. Wnętrza urządzone zostały w klasycznym stylu, dopracowane w każdym szczególe, pełne obrazów, świeżych kwiatów i miękkich, lejących się tkanin oraz przyciemnionego światła, które doskonale tworzy nastrój tej przestrzeni.

Polska kuchnia, nasza kuchnia

Nic nie opisze lepiej danego kraju jak ojczyste potrawy. Przygotowywane i udoskonalane od wieków, charakteryzują się prostotą i niepowtarzalnym smakiem. Kojarzą się z domem, dzieciństwem i świętami. Pierogi, bigos, grzyby, ogórki kiszone czy klasyczny schabowy z kapustą zasmażaną. Te smaki mamy w pamięci i sercu, za nimi tęsknimy będąc za granicą i do nich powracamy nie tylko z powodów sentymentalnych. Przyrządzone z najlepszych krajowych produktów są kwintesencją polskości i powodem do dumy, którym możemy pochwalić się przed przyjaciółmi z różnych stron świata.

Takie są też potrawy tworzone i serwowane w PAPU. W przystawkach znajdziecie tu m.in. – śledzia w oleju lnianym, placki ziemniaczane i doskonałe pierogi. W daniach głównych: klasyczny schabowy z kostką, stek z polędwicy wołowej i filet z jesiotra. Na deser możecie z kolei rozważyć: puszysty sernik, tartę jabłkową lub tort bezowy. Dobrze znane wszystkim smaki zostały „podbite” tu kunsztem szefa kuchni, produktami najwyższej jakości i towarzystwem starannie dobieranych do nich win. W PAPU jest tradycyjnie i jest zdecydowanie dobrze.

Wkładka na nudę

By tradycjonalizm nie kojarzył się gościom ze stagnacją i nudą PAPU przygotowało sezonowe menu oparte o składniki i receptury polskich dań. Jest ono swoistą podróżą po tradycji kulinarnej różnych regionów nadwiślańskiego kraju. Dzięki niemu goście będą mogli poznać m.in. dania śląskie czy dania z regionu Pomorza. Zawiera ono 3 pozycje odzwierciedlające daną kuchnię z wykorzystaniem ingredientów dla niej charakterystycznych. 

Wkładka z Pomorza (od 25 marca)

• Zupa rybna z sandaczem i mulami.
• Sałatka z wędzonym dorszem, jabłkami w trawie żubrowej, chipsem z jarmużu i dressingiem śmietanowo-jogurtowym.
• Legumina z pieczonych jabłek na kruszonce piernikowej z lodami cynamonowymi.

Artykuł powstał we współpracy z marką PAPU.

The post PAPU – tam gdzie tradycyjne receptury spotykają kunszt kucharski appeared first on All ABOUT Life.

Pewnego zimowego poranka, w jednej z warszawskich restauracji wydarzyła się rozmowa z dwiema inspirującymi kobietami, których drogi połączyły się prawie 3 lata temu pod szyldem FIKA – agencji marketingowej, specjalizującej się w komunikacji, tworzeniu strategii, działań, planów marketingowych i doradztwie – dla bardzo wymagającego rynku gastronomicznego.

O tym jak znajomość zawodowa przerodziła się w przyjaźń, o ludzkiej stronie biznesu, o tym jak przeciwieństwa się przyciągają i świetnie uzupełniają w życiu prywatnym i zawodowym, a także jak wygląda warszawska branża restauracyjna i wielu innych tematach udało nam się porozmawiać z Agnieszką Borek i Martą Panfil.

– Jak kobiety odnajdują się w trudnej branży jaką jest gastronomia?

Agnieszka Borek: Pracujemy głównie z mężczyznami. Są konkretni, wiedzą czego chcą, podejmują szybkie decyzje. Z kobietami współpracuje się inaczej, emocje częściej biorą górę i rzadziej konsekwentnie realizują podjęte decyzje. W tym biznesie to nie są pożądane cechy. Ja mam sporo tych cech męskich, jestem bardzo konkretna, więc może dlatego lubię z mężczyznami pracować. Marta jest bardziej dyplomatyczna, ma dużo łagodności w sobie, ale jest z kolei konsekwentna.  

– Od kiedy działacie w gastronomii? Kiedy zaczęła się Wasza przygoda w tej branży? Co było przed Fiką?

MP: Po studiach wyjechałam do Londynu na staż do agencji PR zajmującej się restauracjami i zakochałam się w branży po uszy. Zawsze lubiłam restauracje, ale zanim nie trafiłam do Jori White PR, nie zdawałam sobie sprawy, że taki zawód w ogóle istnieje. Po stażu, pracowałam przez jakiś czas w Nowym Jorku, też w PR’ze branży hospitality, by potem na kilka lat osiąść ostatecznie w Londynie.

Zdobywałam doświadczenie i uczyłam się od najlepszych- po stronie agencji, a potem w sercu restauracji. Przeszłam od pracy kelnera, po managera, kierownika sprzedaży po marketing managera dla 12 pubów. To był zawodowy rollercoster, bardzo wymagający okres, w którym wiele się nauczyłam. Zwłaszcza cenię sobie doświadczenia i mądrości przekazane mi przez moich dwóch mentorów.

To był zupełnie inny system pracy niż w Polsce. Nikt nie rozliczał z przesiedzianych godzin, ale z  osiągniętych efektów. To bardzo mi odpowiadało i po przeprowadzce do Warszawy nie wyobrażałam sobie pracy na etacie “od do”. Chciałam być swoim sterem i okrętem. Na Facebooku restauracji „Banjaluka” (ta sama grupa gastronomiczna, do której należy Aioli) pojawiło się akurat ogłoszenie, że szukają brand managera. Poszłam na rozmowę i tam spotkałam Agnieszkę. Po 2 tygodniach zostałyśmy wspólniczkami.

AB: U mnie wyglądało to trochę inaczej. Pracowałam w korporacji, ale 8 godzin siedzenia przy biurku okazało się nie dla mnie. Z dnia na dzień odeszłam z firmy i zapukałam do drzwi restauracji „Kresowa Hawira” (dzisiejsza Banjaluka) i poprosiłam o rozmowę z właścicielem. Powiedziałam, że chce dla niego pracować.

On był tak bardzo zszokowany moją bezpośredniością, że postanowił spotkać się ze mną drugi raz. Pracę dostałam, a po 3 miesiącach zostałam mianowana menadżerem głównym, mimo że o byciu menadżerem restauracji nie wiedziałam właściwie nic – ale strasznie chciałam się dowiedzieć.

Potem przyszedł czas Aioli. Po 9 miesiącach bardzo intensywnych przygotowań, planów, działań nad projektem  odbyło się wielkie otwarcie, a Aioli, do tej pory jest restauracją, którą w Polsce się najczęściej kopiuje. Po otwarciu Aioli na Świętokrzyskiej zostałam jej głównym menadżerem. Potem awansowałam na stanowisko menadżera wszystkich restauracji Marcina Wachowicza. Po jakimś czasie, dla odmiany, przyszedł czas pracy dla Grupy Warszawa, otworzyliśmy Stację Mercedes. Potem współpracowałam z  restauracją Informal Kitchen czy Brooklynem. 

Później historia zatoczyła koło – wróciłam do Aioli – już ze swoją firmą i zespołem. Kiedy dołączyła do mnie Marta ( ja byłam już w zaawansowanej ciąży ) zostawiłam cały mój biznes – i zaczęłyśmy razem od samego początku. To był trudny czas….

Obie jesteśmy w gastronomii już od 8 lat, więc możemy śmiało powiedzieć, że wiemy „z czym ją się je”. Nieskromnie powiem, że mamy chyba najciekawsze portfolio na rynku, wliczając w to restauracje zagraniczne i polskie. 

MP: Chyba też tym różnimy się od innych agencji marketingowych, że zajmujemy się zarówno restauracjami z „najwyższej półki” jak i  tymi bardziej przystępnymi cenowo oraz zupełnie nowymi konceptami gastronomicznymi. Doradzamy też właścicielom przy rebrandingu sieci i tworzymy strategie. Obecnie zajmujemy się restauracjami w Warszawie, Krakowie i Katowicach. Wyróżnia nas to, że nie podejmujemy się projektów spoza branży gastronomicznej ale też tych, których po prostu nie czujemy. Nasza specjalność to gastronomia i kropka. 

– FIKA to dwie silne kobiety. Czy jest to związek zawodowy, czy coś więcej?

Marta Panfil: U nas sytuacja była dosyć nietypowa. Poznałyśmy się przez pracę, po dwóch tygodniach zostałyśmy wspólniczkami, a dopiero po jakimś czasie stałyśmy się przyjaciółkami. Rzadko się zdarza, żeby obce sobie osoby podjęły się stworzenia biznesu, bez wcześniejszych wspólnych doświadczeń.

Na początku podchodziłyśmy do siebie z dystansem. Agnieszka była w ciąży, ja byłam świeżo po przeprowadzce do Warszawy – na niepewność i nieufność nie było specjalnie miejsca. Musiałyśmy się dotrzeć, ale szybko nasz zawodowy romans przerodził się w prawdziwą przyjaźń. Jesteśmy bardzo różne, ale dzięki temu, że mamy ten sam system wartości, teraz po tych kilku latach jesteśmy siebie w 100% pewne i rozumiemy się bez słów.

AB: Miałyśmy różne momenty, bywały też te trudne. Ale kiedy „ułożyłyśmy się” biznesowo i lepiej poznałyśmy, stałyśmy się dla siebie dopełnieniem. Mamy do siebie wielkie zaufanie, na którym zbudowałyśmy swoją relację. Działa to nie tylko zawodowo, ale też prywatnie. Wiesz, ludzi nie cementuje to co dobre, ale to co trudne, a początki właśnie takie były 

– Jak wygląda biznes gastronomiczny w Warszawie? Jakimi się rządzi prawami? 

AB: Zdecydowanie jest to jeden z najcięższych biznesów, nie tylko w Polsce ale i na całym świecie. Nie ma stałych godzin pracy, możesz przyjść na 8 rano i wyjść po północy. Jest ciągła zmienność, wchodzi też czynnik ludzki, przez co ciężko jest cokolwiek zaplanować. 

Gastronomia to żywy organizm, który rządzi się swoimi prawami. Jest moda na otwieranie restauracji – bez elementarnej wiedzy jak to zrobić. Ci najwięksi restauratorzy, którzy trzymają ‘’warszawską gastronomię w ręku ‘’ to ludzie którzy połączyli doświadczenie ( często przeszli przez wszystkie szczeble od zmywaka po managera i właściciela ) z pasją i niezwykłą intuicją.

Wielu osobom bez doświadczenia wydaje się, że prowadzenie restauracji to „bułka z masłem”. Niestety, jest to błąd. Większość restauracji zamyka się w ciągu pierwszych 2 lat, a na rynku „przeżywa” zaledwie 5%. W branży gastronomicznej jest małe poczucie bezpieczeństwa. My często odczuwamy to jako pierwsze bo jeżeli restauracja zaczyna podupadać, pierwszy do odstrzału idzie marketing. Musimy liczyć się z tym, że ktoś pod koniec miesiąca, a czasem nawet z dnia na dzień, podziękuje nam za współpracę. 

MP: Kiedyś z mężem myśleliśmy, że otworzymy swoją restaurację. Ale im dłużej pracujemy w branży, tym większe przeświadczenie, że prowadzenie takiego biznesu jest nadzwyczaj trudne. Jest tyle niepewnych i niewiadomych rzeczy, które nie zależą od Ciebie jako właściciela, że robi się z tego naprawdę ryzykowna gra.

Natomiast śmiało można powiedzieć, że warszawska gastronomia jest na bardzo wysokim poziomie. Przed przeprowadzką do Warszawy, spodziewałam się, że jesteśmy daleko za takimi miastami jak Londyn czy Paryż, ale nie miałam racji. Coraz rzadziej organizujemy spotkania w domu, a coraz częściej „wychodzimy na miasto”. W ciągu tygodnia chodzimy na lunche, w weekendy na śniadania z przyjaciółmi. Inaczej wygląda rynek gastronomiczny poza Warszawą, ale wszędzie procent budżetu domowego wydawanego na wyjścia do restauracji rośnie z roku na rok. 

– Czy w związku z tym restauracje są sobie w stanie poradzić bez wsparcia marketingowego?

AB: My mówimy nie, ale 90% właścicieli restauracji jest przekonana, że tak. Często zgłaszają się do nas po pół roku działalności restauracje chcąc powtórzyć sukces na miarę np. restauracji Aioli z ludźmi stojącymi w kolejce do wejścia. Tłumaczymy im wtedy, że do sukcesu Aioli przyczyniła się ciężka praca sztabu ludzi, którzy pracowali na ten sukces 24h na dobę przez 9 miesięcy i pracują nad nim nadal.

Wielu z restauratorów cały czas tego nie rozumie. Jeszcze 20, 10 lat temu marketing gastronomiczny nie istniał i nie był potrzebny. Ale w tym momencie na rynku jest tak duża  konkurencja, że nie da się tego obejść. Działania marketingowe są potrzebne od samego początku tworzenia restauracji. Niestety, restauratorzy często o tym zapominają i zgłaszają się do nas kiedy wszystko zaczyna się sypać – albo jest już za późno, my nie zawsze jesteśmy w stanie pomóc. 

MP: Marketingowców często prosi się o pomoc na samym końcu, a marketing restauracji powinien istnieć od samego początku i być tak samo ważny jak zatrudnienie szefa kuchni czy głównego menadżera. Razem z właścicielem budujemy „produkt” jakim jest restauracja i składamy wszystkie jej aspekty w spójną całość. Marketing restauracji zaczyna się od całościowego pomysłu na nią. Miałyśmy wiele przypadków kiedy restauracje były dopieszczone we wszystkich szczegółach, ale stały puste, bo właściciele „zapomnieli” jak sprowadzić do nich gości – zapomnieli o ‘’promocji ‘’, a restauracja w dzisiejszych czasach sama się nie zapełni. 

AB: Wielu restauratorów nie zdaje sobie sprawy, że najważniejszy jest plan spisany na kartce, a nie tylko wizja w głowie. Zazwyczaj tworzenie restauracji opiera się na odczuciach poszczególnych osób. Menadżer widzi miejsce w jeden sposób, a szef kuchni w inny, dlatego tak ważne jest scalenie tej wizji. 

– A co inspiruje Was w działaniach gastronomicznych?

AB: Zawsze zagranica. Zanim urodziłam moją córkę Lilę dużo jeździłam po Europie. Nie było miesiąca, żebym nie wyjeżdżała. Moje ulubione kierunki to Paryż, Mediolan i Rzym. W zasadzie nic innego podczas tych wyjazdów nie robiłam tylko chodziłam po restauracjach.

Teraz zostaje mi bardziej internet, bo nie podróżuję ze względu na małe dziecko. Marta z kolei naturalnie inspiruje się Londynem i Stanami Zjednoczonymi, ponieważ tam mieszkała, zna te miasta, również pod kątem gastronomii. Zresztą Stany są nieustającą inspiracją dla topowych, polskich restauratorów. Najbliższą inspiracją, taką niemalże na wyciągnięcie ręki, jest również Berlin. Tam jest tak różnorodnie i barwnie i kulturowo,  że najbliżej i najszybciej po inspiracje możemy pojechać do stolicy Niemiec.

Tylko proszę pamiętać, że przywiezioną „fantastyczną”  inspirację, która świetnie sprawdza się np. w Ameryce, należy jeszcze przełożyć na rynek polski. I to jest najtrudniejsze. My nie mamy mentalności Włochów, otwartości Amerykanów, estetyka i klimat również nas różnią. Tu „1 do 1” nigdy nie wyjdzie. Myślę, że nie wolno również wzorować się jednym miejscu, bo to nie inspiracja a kopia. Trzeba sobie wziąć różne rzeczy z wielu miejsc.  No i należy podróżować, przynajmniej kilka razy do roku…

MP: Podróże to jedno, my również dużo czytamy i obserwujemy: miejsca, koncepty, wschodzące gwiazdy kulinarne itd… Ja rzeczywiście (tak już powiedziała Agnieszka) z racji wcześniejszego miejsca zamieszkania inspiruję się często Londynem i Nowym Jorkiem. Znam to środowisko, staram się być na bieżąco z  tym co nowego otwiera się w tych miastach i jakie są trendy. 

AB: I tak sobie myślę, że jak kiedyś wyjdziemy z biznesem poza Polskę (bo wyjść kiedyś trzeba) to nowym miejscem będzie Londyn. Marta ma tam doświadczenie, zna świetnie angielski, zresztą jest to wspaniałe pod względem gastronomii miasto.

– A więc właśnie… przyszłość? Jakie plany mają dziewczyny z FIKI?

MP: Moim celem jest edukacja branży HoReCa pod kątem zagadnień marketingowych. W planach na 2019 mam nie tylko budowanie rozpoznawalności FIKI, ale przede wszystkim budowa świadomości wśród managerów i właścicieli lokali jak kluczowy jest marketing ich restauracji w drodze do sukcesu.

AB: Ja bym chciała z kolei zacząć coś kompletnie nowego. Nowy duży projekt. Gastronomia ma tak, że potrzebuje zmian. Na razie nie wiem co to miałoby dokładnie być. Ale jak poczuję, to zacznie się to materializować.

A czuje całą soboą, że to co najlepsze dopiero przed nami – i strasznie się tym ekscytuję. 

– Jaką rolę w Waszym życiu odgrywa intuicja? W życiu prywatnym i zawodowym.

AB: U mnie 100%. Często nie chciałabym czuć tego co czuję (nazwijmy to przeczuciem)… a później i tak się to ziszcza. W gastronomii natomiast pracowałam z 2 restauratorami, którzy kierują się wyłącznie intuicją i to im się całkowicie sprawdza. Ich intuicja powoduje, że są dzisiaj na szczycie, mając przy tym ogromną pokorę.

To mnie przekonuje do tego, że jeśli czegoś nie czujesz, nie rób tego! Zwłaszcza dla pieniędzy, bo prędzej czy później się wyłożysz. U mnie jest tak czasami, że wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią: NIE – a intuicja karze iść w drugą stronę. Ufam jej i mało kiedy mnie zawodzi. Nawet w kreowaniu czegoś, tworzeniu konceptu… Jeżeli czegoś nie czuję, nic i nikt, ani deadline ani Marta, ani restaurator  nie jest w stanie mnie do tego przekonać. Potrafię przełożyć spotkanie do momentu kiedy nie poczuję przysłowiowej weny… – mówię konkretnie o koncepcji miejsca.

MP: A ja mam w drugą stronę. Życiowo i prywatnie – intuicja owszem czasem mną kieruje, jak to u kobiety. Natomiast zawodowo – zdecydowanie opieram się na doświadczeniu popartym metodologią. Dłubaniem, researchem, sprawdzeniem odpowiedzi. I tu jest właśnie ta różnica, która pozwala doskonale nam razem funkcjonować z Agnieszką. Podczas gdy ona tworzy koncept pod wpływem weny, czasami bardzo szybko i w formie roboczej, ja go obudowuję. Znajduję odpowiednie zdjęcia, wizualizacje, badania rynkowe – rozwijam pomysł Agnieszki i tłumaczę go klientom. 

– To może mniej zawodowo… Marta, Agnieszka – jakie jesteście prywatnie? Co u Was słychać poza FIKĄ?

AB: Bardzo się różnimy. Nawet wyglądamy inaczej. Ja chodzę w martensach, krótkich spodenkach i kapeluszu, a Marta w szpilkach i żakiecie. Mamy z tego nieustającą ubaw, bo nasz wygląd często powoduje pewną konsternację wśród odbiorców, którzy zastanawiają się o co chodzi i jak to możliwe, że to działa. To jest zadziwiające, bo ja również zawsze uważałam, że ludzie, aby dobrze funkcjonować razem, powinni być tacy sami. Ale my jesteśmy wyjątkiem od tej reguły. Jesteśmy  kompletnie różne pod prawie każdym względem. Ja wstaję do dziecka już o 4 rano, Marta nie podnosi się przed 9:30. Ja jestem bardzo punktualna, a Marta się spóźnia… 

MP: A moją ogromną radością jest skreślanie zrobionych zadań z listy.” Jestem człowiekiem tabelką”

AB: Ja dostaję nerwicy, gdy mam coś włożyć w tabelkę. Bardzo różnimy się charakterami. Marta jest bardzo spokojna, dyplomatyczna, wywarzona, a ja jestem furiatką, wiele rzeczy mnie denerwuje, szybko się irytuję.  Nawet gusta mamy inne. Marcie się podobają kolory, a ja mogłabym żyć w czarno-białym świecie. Jestem zerojedynkowa, a Marta mówi, że są szarości. A co mamy wspólne?

MP: Oooo, to jest dobre pytanie. Miłość do czerwonego wina, Włoch, śledzi i tatarów. Ale tak poważnie – obie nie jesteśmy kłótliwe ani zawistne, nie obrażamy się na siebie. Mamy takie same wartości życiowe i interesują nas podobne tematy. Lojalność, zaufanie, rodzina – to jest nasz wspólny mianownik i fundament przyjaźni. I jakby tego nie było to zdecydowanie trudniej byłoby nam razem funkcjonować, a może byśmy nie funkcjonowały w tym teamie, kto to wie?

– Co Was cieszy? Tak po prostu, po ludzku…

AB: Mnie mega cieszy to, że jestem mamą. Lila jest dla mnie najważniejsza. Jestem ja i ona. Nie ma większej motywacji dla mnie. Bo nawet jak mi się nie chce czegoś robić to patrzę na nią i już mi się chce. Śmieję się, że Lilka jest zmaterializowanym moim marzeniem.

Ona nawet wygląda dokładnie tak jak sobie ją wymyśliłam, jest absolutną kopią mnie, jeżeli chodzi o charakter i temperament, no i oczy rzecz jasna To takie moje przedłużenie – co zresztą daje mi ogromną satysfakcję i spełnienie.  W moim życiu jest taki zdrowy balans, równowaga. Dzięki temu, że jestem spełniona w pracy to daję szczęście mojemu dziecku, a w związku z tym, że Lila daje mi szczęście to mogę spełniać się w pracy.

Ostatnio cieszy mnie tak naprawdę wiele rzeczy: pogoda, nowe mieszkanie, fantastyczne przyjaciółki, duchowość i samorealizacja – Bóg. Cieszy mnie to, że pomimo kilku ostatnich, niełatwych lat jestem coraz silniejsza i mam w sobie coraz większy spokój.

Ta kobieta podbija świat mody ! czytaj

MP: Ja z kolei jestem takim „dziwnym typem”, który uśmiecha się do ludzi na przystanku Jestem bardzo optymistyczną i uśmiechniętą osobą. Cieszy mnie naprawdę wiele – szczęśliwe małżeństwo, nasz wiecznie uśmiechnięty pies, moi niezawodni przyjaciele, czerwone wino przy jazzie, serialu lub dobrej książce. Trudniej byłoby mi wymienić rzeczy, które mnie martwią, czy smucą niż te, które sprawiają mi radość.

AB: Chciałam tylko dodać, że gdybym miała Martę zdefiniować jednym słowem (a propos cieszenia się) to byłoby to słowo DOSKONALE. Dla Marty zawsze jest wszystko doskonałe. Na przykład gdy mówię „Słuchaj, będę za 15 minut” to słyszę „doskonale”. Niby proste słowo, a niosące ze sobą tak dobrą energię, że gdy je słyszysz – to jesteś pół centymetra do przodu.

– Tak kompletnie na zakończenie chciałyśmy zapytać skąd pomysł na nazwę? Skąd się wzięła FIKA?

AB: Historia jest dość śmieszna. Bo Fika miała być Fliką – Flika oznacza po szwedzku dziewczynę. Zadzwoniłam do grafika, żeby przygotował logo, podałam mu nazwę i wytłumaczyłam wszystko. Po pewnym czasie otrzymałam gotowy projekt i w projekcie zobaczyłam… FIKA. Ale zanim poprosiłam o jakąkolwiek zmianę to sprawdziłam FIKĘ w google i okazało się, że FIKA to przerwa na kawę – też po szwedzku. Zatem lepiej być nie mogło. Miała być dziewczyna, a jest przerwa na kawę. Idealnie. 

– Jest początek 2019 r. – jakie macie plany na najbliższe miesiące ?

A.B: Szykuje się dla nas zawodowa rewolucja – dostałyśmy świetną propozycję współpracy, z której cieszymy się jak małe dziewczynki Na razie nie możemy za wiele zdradzić, ale możemy obiecać, że w tym roku – zrobimy coś WOW!

The post Kobiece oblicze męskiego biznesu…- wywiad appeared first on All ABOUT Life.

L’avanti to niewielka, bo licząca sobie zaledwie 100 m2 przestrzeń. W jej skład wchodzi sala główna, strefa vip, bar oraz w okresie letnim urokliwy ogródek. Wnętrze to udany mariaż nowoczesnego, surowego stylu z ciepłym drewnem mebli i baru, przytulnymi kanapami oraz nastrojowym oświetleniem.

Światło niewątpliwie odgrywa istotną rolę w tworzeniu atmosfery tego miejsca. W całości przygaszone i relaksujące, w rejonie baru intensywne, wręcz spektakularne – mające na celu centralizację przestrzeni. 

Współczesny, industrialny look L’avanti tworzą surowe ściany oraz wyeksponowane na nich czarno-białe prace jednego z bardziej rozpoznawalnych, kontrowersyjnych polskich fotografów – Szymona Brodziaka.

Wszystkie te detale składają się na niepowtarzalny charakter tego miejsca, gdzie w ciągu dnia można przyjść na szybki lunch, biznesowe spotkanie lub rodzinny obiad. Wieczorem warto spotkać się tutaj z przyjaciółmi przy lampce dobrego wina lub podczas wykwintnej kolacji posłuchać muzyki i spędzić czas w modnej części Warszawy. 

L’avanti Restaurant & Cocktail Bar

ul. Grzybowska 5, Warszawa

L’avanti Restaurant & Cocktail Bar

artykuł we współpracy z L’avanti

The post L’avanti – industrialny i przytulny – nieoczywiste połączenie w centrum Warszawy appeared first on All ABOUT Life.

Śniadanie w wielkim mieście – dobre adresy

Śniadanie to podstawa, a jak to z podstawami bywa powinny być solidne… Gdzie więc należy się wybrać by uzyskać satysfakcjonujący background i energię na dalszą część dnia?

Warszawa to miasto, w którym na każdej ulicy znaleźć możemy naprawdę dobrą restaurację, a w związku ze wzrastającym zainteresowaniem zewnętrznymi posiłkami coraz więcej z nich decyduje się na wprowadzenie również opcji śniadaniowej.

Na smaczny, poranny posiłek możemy udać się np. do Samu lub Aioli, które znajdziemy w kilku warszawskich lokalizacjach, lub do Śniadaniowni, która jak sama nazwa wskazuje specjalizuje się właśnie w śniadaniach, dobrą opcją jest również Rozbrat 20, żoliborskie Fawory, mokotowski Kubek w Kubek, modny Być Może lub Krem, czy egzotyczny SHUK. Niedawno do grona lokali serwujących znakomite śniadania, dołączył również L’avanti Restaurant & Cocktail Bar.

Śniadanie w wielkim mieście – nowe i smaczne

L’avanti to nowy, interesujący i niewątpliwie smakowity punkt na kulinarnej mapie Warszawy. Usytuowany przy ulicy Grzybowskiej 5, w rejonie miasta, który staje się coraz bardziej popularny wsród stolicznych bywalców. Duszą tego wyjątkowego konceptu jest łączenie tradycyjnych europejskich smaków z polskimi, wysokiej jakości składnikami.

Sery korycińskie i z Wiżajn, a także owoce, warzywa, zioła i grzyby dobierane w zależności od sezonu dodają nietuzinkowego sznytu dobrze znanym na kontynencie daniom. Zasada wykorzystywania znakomitych, lokalnych produktów obowiązuje również podawane tu śniadania.

Jeżeli masz ochotę na włoską frittatę, wyborne śniadanie angielskie lub francuski croissant z jajkiem poche – to możesz mieć pewność, że te podawane tutaj nie zawiodą twoich oczekiwań.

Klasyczne omlety, jajecznice czy naleśniki ze smakowitymi dodatkami są podrasowaną wersją dobrze znanych domowych smaków. Do tego wyborna kawa i solidne podstawy gotowe!

The post Śniadanie w wielkim mieście appeared first on All ABOUT Life.

Restauracja Prime Cut to nowatorski steak house łączący w sobie nowojorską klasykę z elementami kuchni europejskiej.

Koncept powstał z pasji do prostych, ale przyrządzanych z najlepszej jakości produktów dań, które są gwarancją dobrego smaku.

Nad całością czuwa szef kuchni Michał Maj, który znany jest z dbałości o każdy szczegół i zdrowe podejście do kuchni. Menu oparte jest przede wszystkim na najwyższej klasy stekach oraz rybach przyrządzanych na grillu opalanym drewnem, ale znajdziemy w nim również owoce morza, sezonowe warzywa oraz wypiekane na miejscu pieczywo i desery.

GOTUJESZ W DOMU – WYPRÓBUJ TE PRZEPISY

Prime Cut to nie tylko miejsce na lunch i kolację – dla wielbicieli nocnego weekendowego życia przygotowane zostało specjalne “night menu”, funkcjonujące w każdy piątek i sobotę do wczesnych godzin porannych.

Bogata karta wyselekcjonowanych win i koktajli zachwyci niejednego konesera, a elegancki lecz niezobowiązujący wystrój wzorowany na nowojorskich lokalach sprawi, że poczujemy się jak na Manhattanie.

Prime Cut

The post Prime Cut – nowy koncept na kulinarnej mapie Warszawy appeared first on All ABOUT Life.

“Different” – tak nazywa się nowo powstała restauracja, w panuje całkowita ciemność. Goście, którzy odwiedzą restauracje nie zobaczą swoich dań, a jedynie dzięki wyczuciu smaku będą w stanie rozpoznać poszczególne składniki. Co ciekawe, nie ma tu typowego menu, gdzie wyszczególnione są potrawy. Przy rezerwacji stolika goście mogą określić jedynie swoje preferencje – na przykład: dieta bezglutenowa lub uczulenia na określone składniki.

Restaracja powstała nie tylko z pasji właścicieli, ale przede wszystkim aby przeciwdziałać wykluczeniu zawodowemu osób niepełnosprawnych. Kelnerami są w “Different” osoby niewidome, które na codzień świetnie poruszają się w ciemnościach. Dla osób odwiedzających restaurację ciemność to nowe doświadczenie. Mogą się oni poczuć jak osoby niewodowe, a zmysły chociażby smaku zostają szczególnie wyostrzone.

The post Powstała restauracja, w której zjecie w ciemności appeared first on All ABOUT Life.

Stając w progu tego niezwykłego miejsca na kulinarnej mapie stolicy, wiadomo, że nie znajdzie się tutaj ukojenia, spokoju czy oświecenia, które złudnie nasuwa nam druga część nazwy. Warszawski Buddha jest zdecydowanie… FAT. Kocha jedzenie i dobrą zabawę. Czerpie z kultur wschodu i zachodu to co najcenniejsze, by móc godnie celebrować życie. 

Ucztujcie…

Fat Buddha otwarta w czerwcu ubiegłego roku zdążył już zasłynąć z wyśmienitej kuchni. Skosztować tu można przede wszystkim dań kuchni japońskiej, ale też klasycznych potraw zachodu przyrządzonych z nutą orientu. Za odkrywcze podejście do tematu łączenia smaków, jak i perfekcyjne wykonanie, ogromne brawa należą się szefowi kuchni – Michałowi Majowi.

Każde z dań to prawdziwa mieszanka świeżych, wysokiej jakości produktów, zaskakujących i subtelnych smaków oraz przypraw z całego świata, serwowanych w oparciu o koncepcję „sharing meals”.
A wszystko po to, by móc spędzić czas z przyjaciółmi i bliskimi rozkoszując się doskonałą kuchnią i słuchając dobrej muzyki w otoczeniu komfortowych i bardzo eleganckich wnętrz tłustego Buddhy.

Pijcie…

W każdej kulturze celebracja życia nie może się obyć bez doskonałych, wysokogatunkowych trunków. Dumą restauracji, na rogu Mazowieckiej i Świętokrzyskiej, są wyśmienite, autorskie koktajle, za które odpowiedzialny jest Paweł Hyba – jeden z bardziej utytułowanych, polskich barmanów. Dla gości tej niezwykłej przestrzeni tworzy drinki inspirowane tradycyjnymi smakami, jak również całkowicie nowe, zaskakujące połączenia, balansujące na styku orientu i zachodu, jak chociażby koktajl WA-SA-BI.

Bawcie się…

Po rozkoszach ciała nadszedł czas na coś dla ducha… czyli muzykę na żywo i cykliczne imprezy takie jak: „Wendesday Life Music” czy „Memoirs of a Geisha ”. Topowi DJ-e, których można posłuchać w weekendy, lub nowe odkrycia muzycznej sceny, na które warto nadstawić ucho w każdą środę. Ich wspólny mianownik to rozrywka na najwyższym poziomie, idealnie dopasowana do klimatu miejsca.

Relaksujcie się…

800 metrów kwadratowych, dwa piętra oraz czuwający nad całością posąg Buddhy o wysokości ponad 4 metrów. Ogromny, dosadny, rubaszny, jakby mówiący – bawcie się i ucztujcie, życie jest piękne lecz krótkie, po co się oszukiwać. Złote żyrandole oraz bogato zdobione meble, ciężkie zasłony i kosztowne dywany tworzą majestatyczną, luksusową i bardzo stylową przestrzeń.

Ad finem

Fat Buddha to koncept restauracyjno-koktajlowy posiadający 2 kondygnacje przeznaczone do odpoczynku i doskonałej zabawy zarówno w tygodniu jak i w weekendy (od środy do soboty). Na piętrze znajduje się antresola z pięknym widokiem na salę główną oraz strefa Lounge a także sala VIP. To tutaj goście mogą zrelaksować się w kameralnym towarzystwie, rozkoszując się smakiem orientalnej sziszy.

Jak twierdzi Szymon Tomasik, dyrektor artystyczny Fat Buddha – Doskonałe jedzenie pod szyldem asian fusion, niebiańskie koktajle, superkomfortowe wnętrza oraz cykliczne imprezy z muzyką na żywo – sprawiają, że każdy amator celebracji życia znajdzie tu coś dla siebie.

The post Fat Buddha – restauracja na granicy kultur appeared first on All ABOUT Life.